What you shouldn’t do against a 2660

Something that doesn’t quite happen every day: being paired against someone with 2660 behind his name. Yesterday, in the third round of the Hogeschool Zeeland Tournament in Vlissingen, The Netherlands, I had to play against the famous Polish GM Michael Krasenkow, the world’s no. 48 and winner of the C group of this year’s Corus Chess Tournament. Such a special game deserves to be annotated and published on ChessVibes, doesn’t it? full story »

Underprivileged Peruvian children like chess too

The city of Cusco in Peru is mainly known as a backpacker resort, very close to the Inca town Machu Picchu. Like many cities in South-America, Cusco (about 300.000 inhabitants) has many slums where mostly immigrants live, coming from the surrounding countryside. In the Cusco slums thousands of children live and work on the streets without any form of protection by adults. They try their luck as vendors in the streets, but they are more likely to find themselves in trouble. Child labour, abuse, violence, malnourishment and for some also drug abuse (glue snorting) are the daily facts of their life. The Inti Huahuacuna Foundation ensure daytime-shelter for these underprivileged children, e.g. by organizing chess training sessions. full story »

Winning a won position…

… is known as one of the most difficult things in chess. Which is kind of a paradox, because when a position is already winning, the winning method shouldn’t be the problem anymore? But so often we think that such a position wins by itself, and suddenly we see that the opponent found some nasty counterplay. One thing I learnt is that, in a winning position, you shouldn’t stop calculating! Try to find the quickest way to win by just calculating accurately. All this is very relevant to the fantastic manoeuvre David Eggleston and I found in his fifth round game of the current First Saturday IM tournament in Budapest. full story »

Losing against Lajos Portisch – interview + lecture GM Mihail Marin

Today the third and last interview from Porto Mannu, this time with GM Mihail Marin. This time a bit less interview and a bit more lecture. The lecure had the surprising subject of three losses against the same player, the legendary Lajos Portisch who just like Spassky turned 70 this year. Marin’s story is the perfect example of how you can learn from your own games. Have fun! full story »

Chess improvement according to GM Jonathan Rowson

Today I present the second interview I did on Saturday, May 26th which was with GM Jonathan Rowson. He had finished his last round game against Hedinn Steimgrimsson about an hour before but despite his draw which probably should have been a win, I caught him in a good mood. The interview is about which of his three books he liked writing most, about future plans in writing, about chess improvement in general, about the secret behind his own successes (three times British champion), about practicing decision making, and about his last book Chess for Zebras. At the end you see a few small fragments of his lecture he did in Porto Mannu. Enjoy! full story »

Comparing lines and desperados – an interview with IM Jacob Aagaard

As already announced, I’m pleased to present you the first of three interviews I did in Porto Mannu last week. This one is with IM Jacob Aagaard, about him living in Scotland (and why not in Denmark), about his chess career (and why he isn’t a GM yet), about his publishing company (and why it wasn’t called Viking Chess), about doing lectures (while being a writer), about being a trainer (which seems to be his second nature) and about what Mikhail Tal is doing on the cover of the Italian version of his latest book… full story »

Beach boy Smerdon wins Bangkok Open and scores his second GM-norm

The Australian IM David Smerdon, who appeared on this site a couple of times before (e.g. here and here), started playing many tournaments as from January with the aim to score another GM result (he already had one). In Gibraltar, Moscow and Cappelle la Grande he didn’t succeed but last week he was very succesful at the Bangkok Chess Club Open. He finished clear first and grabbed his second GM norm with a half point to spare. For ChessVibes David analysed his crucial game against Philippine GM Antonio and reveals the secret of his success. full story »

Review: ‘Secrets of Practical Chess’ (new edition)

During the last Corus tournament I received good news: a new edition of John Nunn’s classic Secrets of Practical Chess (1998) was forthcoming. In those days (1998) I was working for Chess and Goshop Het Paard in Amsterdam, and I often had to advise chess players which books to buy. I have often recommended Nunn’s book to chess players of my own level (at the time I had a national rating of around 2100) and slightly below. full story »

Fritz, Rybka, or think for yourself after all?

In the glorious past grandmaster games still had something invincible, something you would look at with respect and would not dare giving your opinion about. Grandmaster games were something very complicated, something you should not show to beginners, since it would only confuse them. Since the rise of the computer, databases and engines, that is all gone. You can check in the database up to which point it was still theory and from that point on you can judge the players’ performance with any engine. The audience at home knows exactly what is happening from move to move and top players are complaining about the decline of respect. full story »

Analysis Shirov-Radjabov by IM Notkin

One of the most beautiful games so far, at the Corus Chess Tournament, was Shirov-Radjabov. We already brought you Radjabov’s ideas about it and IM Maxim Notkin agreed to let us publish his extensive analysis on this rest day, which appeared earlier at the website Chesspro.ru. The translation is by Paul Janse. full story »

Profundity at the MEC during Corus

Soon it will start again, the greatest chess tournament in the world. Wonderful to participate in and an excellent opportunity to meet old chess friends again. Nowhere else you’ll find so many (top) chess players together as in Wijk aan Zee. For those who like to have some explanation about the games, there’s even a special commentary tent where professional commentary is given. full story »

Choices and doubts (part I)

The cool thing about analysing your own games is that you can never tell beforehand how long you will be analysing. A serious tournament game against a strong opponent might be forgotten only hours after the game, while a relatively unimportant club game can haunt you for weeks. Recently, I played such a game on the competition of chessclub Max Euwe Amsterdam. full story »

In the kitchen of three young Dutch grandmasters

Yesterday night, after the second round of the Essent Tournament, the grandmasters Erwin l’Ami and Jan Smeets were having dinner in the canteen of the tournament hall, and I asked them if I could have an interview with them sometime during the tournament. “Now seems a perfect moment,�? Erwin said. Jan agreed. Later GM Jan Werle joined us. full story »

Andersson’s Rubinstein

Een belangrijke stap in mijn ontwikkeling als schaker was toen ik mij realiseerde dat er geen ’saaie openingen’ bestaan. Zwakke schakers hebben vaak de onbedwingbare neiging bepaalde openingen of varianten ’slaapverwekkend’ te noemen. Vaak zijn dit damepionspelen met snel e3 en/of Lf4, of Réti-achtige opstellingen. De toon waarop dit verkondigd wordt, is dikwijls zelfs enigszins verbitterd, ja: vijandig.

An important step in my development as a chess player was when I realised that there was no such thing as a ‘boring opening’. Weak players seem to have the urge to call certain openings or variations ‘tedious’. These are often Queen’s Pawn lines with a quick e3 and/or Bf4, or Réti-like setups. Often these words are uttered with a certain bitterness, or even hostility.

full story »

Healthier than ICC?

Bekend zijn de verhalen van de schaakverslaving die de Internet Chess Club (ICC) teweegbrengt. Spelers die uren en uren achter de pc doorbrengen in een poging hun virtuele rating hoger te krijgen dan die van het moment waarop begonnen werd. Het meest tot de verbeelding spreekt het getal achter het percentage of life online: het systeem van ICC houdt bij hoeveel van het waardevolle leven wordt verspild aan het zielloze geschuif met de muis… Een veel gezondere manier om online te schaken is de website Chess Tactics Server. Hoewel… gezond!?
Well known are the stories about how addictive the Internet Chess Club (ICC) can be. People who spend hours and hours behind their pc in an attempt to bring their virtual rating to a higher point - higher than they started that day! What always struck me the most is the ‘percentage of life online’: ICC’s system keeps track of how much of that valuable life is being squandered by shoving that mouse of yours… A much healthier way to play chess online can be found at the website Chess Tactics Server. More healthy? Well… full story »

Olympiadeflitsen

Het is niet bij te houden, zo’n Olympiade. Er worden zo ontzettend veel partijen gespeeld dat je er tureluurs van wordt. Waar te beginnen, zo vraagt de serieuze schaakstudent zich af. Een lawine van namen, partijen en zetten ontwijkend, beperkt menig schaakspeler zich tot het naspelen van de potjes van zijn landgenoten, om vervolgens weer over te gaan tot de orde van de dag. Maar er gebeurt natuurlijk nog veel meer. Een selectie. full story »

De lessen van Rowson (2)

Onlangs won ik op de interne van Euwe Amsterdam een aardige partij van niemand minder dan doggy. Ik vond dat ik eindelijk weer eens goed gespeeld had: vanaf de opening had ik druk gezet, en al mijn plannen leken perfect uit de verf te komen. Na achttien zetten was het allemaal voorbij.

Reden dus voor een optimistische analyse in het online magazine Euwe Online. Ik schreef onder meer: “Ik ben tevreden over de consequente wijze waarop ik mijn plan vanaf zet vijf heb doorgevoerd en uiteindelijk op precies de geplande manier weet te winnen. Ook toont het goed waarom dit soort zwarte opstellingen op hoog niveau bijna nooit gespeeld wordt: als wit het op zijn heupen heeft, zijn een paar onnauwkeurigheidjes van zwart al voldoende voor een vrijwel hopeloze stelling.” full story »

De analyses van Mihail Marin

Graag breng ik even onder uw aandacht: de Roemeense coach, grootmeester, topauteur en inmiddels ook topannotator Mihail Marin. Hij werd internationaal bekend toen hij zich in 1987 plaatste voor het interzonale toernooi. Hij won het Roemeens kampioenschap driemaal en speelde negen keer mee in het Olympiadeteam van zijn land. De droom om wereldkampioen te worden zal hij wel vaarwel hebben gezegd, maar op het vlak van schrijven en analyeren bereikte hij inmiddels de Olympus, waar ook goden als John Nunn, Mikhail Tal en Mark Dvoretsky vertoeven.

Van Marins hand verschenen behalve vele artikelen (in o.a. de New in Chess Yearbooks) en cd’s, tot nu toe drie zeer goede boeken: Secrets of Chess Defence (Gambit), Secrets of Attacking Chess (Gambit) en Learn from the Legends (Quality Chess). Met het laatste boek won de schrijver de Book of the Year Award van Chess Cafe.

De kracht van Marin schuilt er vooral in een hoog analytisch niveau te combineren met een prettig leesbare stijl. Dit kwam goed naar voren toen hij voor Chessbase enkele partijen analyseerde van het FIDE WK in San Luis vorig jaar (waar hij overigens de secondant van Judit Polgar was). We zien het ook weer terug bij de fantastische analyses van partij 3 en partij 4 van de match Topalov-Nisipeanu die afgelopen week plaatsvond en met 3-1 door Topalov werd gewonnen.

Een voorbeeld.

Topalov-Nisipeanu (04)
Boekarest 2006

Nisipeanu speelde hier verrassend 16…Tc6!? en na 17.Txc6 bxc6 zegt Marin: “We can evaluate now the consequences of Black’s previous move. Obviously, by exchanging one pair of rooks he has given up any attacking ambitions, but has obtained certain strategic compensation. First of all, he has deprived the enemy knight from the important d5-square, while maintaining the stable control of the e5-square. This should allow Black to resist for a long time in a passive but rather solid position, inviting White to take some risks in order to make further progress.”   

Reclame maken voor de Duitse monopolist is niet mijn favoriete bezigheid, maar de analyses van Marin bij Chessbase zijn om te smullen.

>> lees een interview met Marin door Jacob Aagaard

>> speel de match Topalov-Nisipeanu na 

De lessen van Rowson

Regelmatige lezers van deze schaaklog hebben misschien de recensie van Peter en mij gelezen over het laatste boek van Jonathan Rowson, Chess for Zebras. Ik vind schaakboeken altijd leuk om te lezen (en soms leuk om over te schrijven), maar of je er in de praktijk ook concreet iets aan hebt, vraag ik me vaak af.

Afgelopen zaterdag ben ik met mijn team, Euwe 1, kampioen van klasse 2B geworden. Ik had de eer het beslissende halfje binnen te slepen. Interpretaties achteraf zijn altijd riskant, maar voor deze ene keer waag ik het erop: ik heb dat halfje mede dankzij Rowson behaald.

Dit was de situatie direct na de opening:

Benjamin Go – Arne Moll
KNSB-competitie, 25 maart 2006

Mijn tegenstander had met wit een pion geofferd voor het loperpaar, een ontwikkelingsvoorsprong en open lijnen voor zijn torens. Zwart heeft een pion en weinig zwaktes.
Omstreeks dit moment meende onze teamcaptain mij te moeten vertellen dat mijn teamgenoten zeer pessimistisch waren over de situatie op mijn bord. Ik reageerde geïrriteerd. Waarom waren ze pessimistisch? Omdat ik slecht stond? Maar ik stond een pion voor en de situatie was op zijn minst onduidelijk. Nee, ze moesten pessimistisch zijn omdat ik moest verdedigen. En ‘dat is nooit fijn’. Want ‘het is niet wit die zwart aanvalt, maar de tegenstander die mij (of ons) aanvalt!’
Rowson schrijft hierover:

My impression is that defence is invariably seen as an unattractive necessity that you have to resort to when your attack doesn’t work.

Tijdens de partij was ik me gelukkig bewust van deze ware woorden. Ik moest niet bang zijn om te verdedigen, maar gewoon mijn best doen het mijn tegenstander zo moeilijk mogelijk te maken!
Ik zag dat ik een kwaliteit kon offeren en een eindspel kon bereiken waarin ik weliswaar nog steeds passief zou staan, maar waarin wit geen directe aanval meer had en zeer nauwkeurig zou moeten spelen om zijn voordeel vast te houden. Ik speelde 15…Dxe5!? 16.Lxh7+ Kxh7 17.Dxe5 Pxe5 18.Lxf8 b5 19.Tfd1 Pd7!

Mijn voorspelling kwam uit: de witspeler, die tot dan toe zeer sterk gespeeld had, begon al gauw planloze zetten te doen en raakte de draad al snel kwijt – hoewel de stelling objectief nog zeer goed voor hem was.
In wederzijdse tijdnood gebeurden nog verschrikkelijke dingen, maar het eind van het liedje was dat ik nét voldoende weerstand had geboden om mijn tegenstander, zoals destijds George Foreman tegen Mohammed Ali, moe te strijden.

>> speel de partij na

Recensie Chess for Zebras

Zoals dat op vele schaakclubs gebeurt, wordt er bij Euwe (Amsterdam) regelmatig gefilosofeerd over de aard van het schaakspel, over de vraag waarom de ene speler gewonnen heeft van de andere, waarom sommige spelers altijd weer sterker zijn dan andere en vooral: hoe deze status-quo te doorbreken is. Ondanks vele nachtelijke discussies en diverse (bijna-)ruzies is een oplossing nooit dichterbij gekomen. Misschien zijn sommige spelers nu eenmaal beter dan andere, en rest ons niets anders dan dit gewoon te accepteren en zo goed mogelijk ons best te doen. Maar de echte Euwespeler neemt hier uiteindelijk geen genoegen mee, en blijft op zoek naar een antwoord, zo niet van mede-clubgenoten dan wel uit de niet aflatende stroom schaakboeken die gepubliceerd worden.

Het boek Chess for Zebras (Gambit) van Jonathan Rowson, najaar 2005 gepubliceerd, komt meer dan andere boeken in de buurt van de antwoorden waarover we al zo vaak gediscussieerd hebben. Arne Moll en ik vinden het een briljant boek en schreven een (ook kritische!) recensie. We zijn benieuwd wat jullie van het boek en van onze recensie vinden.

>> lees de recensie

Next Page »