[lang_nl]Schaken in een bewolkt Salou[/lang_nl][lang_en]Chess in cloudy Salou[/lang_en]

[lang_nl]Gisteren is het open toernooi van Salou begonnen en daarmee ook het ‘Catalaanse Circuit’. Dit circuit van toernooien in Catalunya, Spanje (hoewel, de meeste Catalanen zien het niet als Spanje) wordt jaarlijks georganiseerd in de maanden mei, juni, juli, augustus en een stukje september. Je kunt natuurlijk aan de afzonderlijke toernooien deelnemen maar het idee van het Circuit is vooral dat je om prijzen kunt spelen over het resultaat bij de verschillende toernooien.[/lang_nl][lang_en]Yesterday the open tournament of Salou started and with it the “Catalan Circuit”. This circuit of tournaments in Catalunya, Spain (actually not seen as Spain at all by most of the Catalan people) is organized every year in the months May, June, July, August and a bit of September. Tournaments can be played seperately of course, but the main idea of the Circuit is to be able to win prices over the result in the consecutive tournaments.[/lang_en]

[lang_nl]Het stadje Salou, vlakbij Tarragona aan de oostkust van Spanje, heeft ongeveer 16.000 inwoners. In de zomermaanden explodeert het aantal mensen dat hier woont dankzij de vele (vele!) toeristen die hier komen voor hun zonvakantie. Als je kijkt naar de talen op de menukaarten dan gaat het voornamelijk om Britten, Duitsers, Fransen, Nederlanders en Russen. Maar begin mei zijn de terrassen nog vrijwel leeg. Voorlopig kunnen de obers nog rustig aan doen en de zon is ook nog een beetje lui, het meeste werk overlatend aan de wolken.

Dit jaar wordt het Salou Open voor de negende keer georganiseerd. Woensdagavond ontmoette ik tijdens de welkomstcocktail een speler uit Duitsland en hij doet al voor de vierde keer mee, dus heel erg kan het hier niet zijn! En eigenlijk verrieden de welkomstspeeches van de lokale bobo’s al een soort van vriendelijke toernooisfeer. De hoofdarbiter, die de afgelopen jaren wat gezondheidsproblemen heeft gehad maar desondanks bij alle acht voorgaande edities zijn taak volbracht, werd met een plakkaat in het zonnetje gezet. De voorzitter van de lokale schaakvereniging, dhr. Francesc Liñán Serra, is natuurlijk ook de toernooidirecteur en hij werd door de burgemeester bedankt voor het vele werk dat hij verricht in de schaakscene van Salou. Met een glas champagne vierden de deelnemers die al gearriveerd waren het begin van een nieuw evenement in hun schaakcarrière. De meeste professionals, en dan vooral de Russische grootmeesters, zijn gisteren pas aangekomen.

De sterkste deelnemers hier zijn GM Spraggett (2611), GM Fedorchuk (2603), GM Epishin (2564), GM Khamrakulov (2545), GM Hernandez Carmenate (2541), GM Mirzoev 2535 en GM Levin (2510). Vandaag en de meeste dagen begint de ronde – ook typisch Spaans – om 16.30 uur; de derde (zaterdag) en laatste ronde worden een kleine marteling want die beginnen al om 09.30 ’s morgens. Maar liefst tien borden zijn elektronisch dus deze zijn live te volgen. Ik denk dat ik goede kans maak om een of meer partijen op deze borden te spelen.

Als ik om even voor 16.30 uur de zaal binnenkom, zitten er nog niet veel spelers achter hun bord. Als het tijd is, is de zaal nog steeds halfleeg. Typisch Spaans, zo vermoed ik. Ik heb wel vaker in Spanje toernooien gespeeld maar toch, het went nooit.

De heer Liñán opent het toernooi met een lang verhaal over de reden waarom ze in Salou niet meteen een nul willen geven als iemands mobiel afgaat. In het kort komt het erop neer dat het telefoontje weleens ‘belangrijk kan zijn’ en ‘de partij moet achter het bord gewonnen worden’. Af en toe vertaalt hij drie woorden in het Engels en dus moet het voor niet-Spaanssprekenden een raadsel zijn geweest waarover hij het had. Liñán houdt van een borreltje en hij spreekt met een ontwapenende directheid en openheid. Daarbij betekent hij alles voor het lokale schaakgebeuren en ik herken in hem opeens een bekende schaakpersoonlijkheid uit Apeldoorn. Nadat hij de arbiter het woord heeft gegeven, die ook wat te lang van stof is, begint dan eindelijk het toernooi, het Circuit Catalan en mijn schaaksabbatical.

Mijn tegenstander blijkt de man te zijn die ik al twee keer ben tegengekomen in het hotel en van wie ik dacht dat hij een van de deelnemende grootmeesters was. In werkelijkheid is hij op papier maar liefst zevenhonderd punten zwakker dan ik maar hij speelt sterker dan dat. Ondertussen bemerk ik dat er toch nog een andere Nederlander meedoet, maar die komt de eerste ronde niet opdagen en verliest nadat zijn tegenstander een uur op hem heeft gewacht. Nadat ik heb gewonnen analyseer ik nog lang met mijn sympathieke tegenstander die zegt nog maar drie jaar te schaken. Ik zie hem zienderogen sterker worden en kan het niet helpen om te denken dat ik hem ooit nog ga tegenkomen in een hotel en dat hij dan een van de deelnemende grootmeesters is.

Moet dit me meer thuis laten voelen?

Ja ik heb honger… naar de zee welteverstaan!

Je moet een beetje gek zijn, toch?

Het strand van Salou in mei…

…wacht op de toeristen

Het Hotel Negresco Princess

Het uitzicht ’s avonds vanuit het hotel

De openingswoordjes

Epiloog
Voor ik dit artikel online zette, bekeek ik nog even de indeling van vandaag. Briljant. Ik speel tegen de hoogst geplaatste speler, 2600-GM Kevin Spraggett, live op bord 1. En, geen grap, vandaag is de zon gaan schijnen…[/lang_nl][lang_en]The town of Salou, near Tarragona at the eastern coast of Spain, has about 16,000 inhabitants. In the summer months the actual number of people living here explodes because of the many (many!) tourists coming to enjoy their sunny holiday. By looking at the languages on the menus, they are mostly British, Dutch, French, German and Russian. But in early May most terraces are still almost empty. For now the waiters can take it easy, and the sun is still a bit laizy too, letting the clouds to most of the work.

This year the Salou open is organized for the ninth time. Wednesday, during the welcome cocktail, I met a player from Germany and he’s already playing here for the fourth time so the tournament can’t be that bad! And actually the opening speeches by the local suits did reveal a kind of friendly tournament atmosphere. The chief arbiter, who has encountered some health problems over the years but still did his job in all of the former eight tournaments, was given a small plate for appreciation. The president of the local chess club, Mr Francesc Liñán Serra, is the tournament director too of course and he was thanked for his work in the local chess scene by the mayor of the town. With a glass of champagne the participants who had already arrived celebrated the start of a new event in their chess career. Most of the professionals, and especially some Russian grandmasters, would arrive a day later.

The strongest participants are GM Spraggett (2611), GM Fedorchuk (2603), GM Epishin (2564), GM Khamrakulov (2545), GM Hernandez Carmenate (2541), GM Mirzoev 2535 en GM Levin (2510). Today and most of the days, the rounds start – typically Spanish too – at 16.30 CET; the third (Saturday) and last rounds wil involve a small torture since they start at 09.30 in the morning. No less than ten boards are electronical ones, so they can be followed online. I think I have a good chance to play one or more games on these boards.

When I arrive in the playing hall around 16.30 CET, there are not many players already sitting behind their boards. When it’s time, de hall is still half empty. Typically Spanish, I presume. I’ve played tournaments in Spain before but somehow never get used to them.

Mr Liñán opens the tournament with a long story about the reason why they won’t punish somebody with a zero when his mobile goes off. To cut it short, he said something like “the call could be important” and “a game should be won over the board”. Every now and then he translates three words into English so for the non-Spanish speaking people it must have been completely unclear what he was talking about. Liñán likes his drink and speaks with a charming directness and openness. And he means the world to the local chess scene and suddenly I recognize in him a well-known chess organizer from Apeldoorn. After he let the arbiter do his saying, who on his turn takes a lot of time to say ‘you can start the game’, finally the tournament, the Circuit Catalan and my chess sabbatical starts.

My opponent appears to be the man who I have met twice already in the hotel and whom I had tought to be one of the participating grandmasters. In reality he is about seven hundred points weaker than me, although he plays stronger than that. Meanwhile I have noticed that there is another guy from Holland in this tournament, altough he didn’t show up for the first round and lost after his opponent had waited an hour. After I have won, I analyse for quite a while with my friendly opponent who says he only started to play chess three years ago. During the analysis I see him growing better and better and can’t help but think that some day I’ll meet him in a hotel and he will be one of the participating grandmasters.

Is this supposed to make me feel at home?

Yes I’m hungry… for the sea that is!

You have to be a bit crazy, don’t you?

The Salou Beach in May…

…is waiting for the tourists

The Hotel Negresco Princess

The view from the hotel at night

The opening speeches

Epilogue
Before I was going to post this article, I had a quick look at today’s pairings. Brilliant. I’m playing no. 1 seeded 2600 GM Kevin Spraggett live on board 1. And, no joke, the sun started to shine today…[/lang_en]