[lang_nl]Vladimir Epishin[/lang_nl][lang_en]Vladimir Epishin[/lang_en]

[lang_nl]Drie rondes zijn gespeeld in Salou. Er hebben zich al wat verrassingen voorgedaan, zoals GM Felix Levin die in ronde 1 slechtse remise speelde en Epishin die nog maar op 1,5 uit 3 staat. Later meer over hem. Een andere verrassing was dat ‘de andere Nederlander’ hier in Salou, Paul Span, in de tweede ronde opnieuw niet kwam opdagen. Ik weet niet wat er aan de hand is en ik weet ook niet zeker of hij contact met de organisatoren heeft gehad tussen ronde 1 en 2. Wat ik wel weet is dat hij, als hij geen been heeft gebroken of iets dergelijks, nooit meer welkom zal zijn hier in Salou.[lang_en]Three rounds have been played in Salou. There have been a few surprises already, like GM Felix Levin only drawing in round 1 (!) and Epishin only being on 1,5 out of three. More about him later. Another surprise, in round 2, was “the other Dutch guy” here in Salou, Paul Span, again not showing up for his game. I don’t know what happened and I’m not sure if he spoke to the organizers between rounds 1 and 2. What I do know from the arbiter is that if he didn’t break a leg or something, he won’t be accepted in Salou ever again.[/lang_en]

[lang_nl]Zoals verwacht heerst er een prettige sfeer op dit Salou open. Bijna alle spelers verblijven in het Hotel Negresco Princess, waar het toernooi gehouden wordt, met vol pension. Dit betekent dat je een goede kans maakt om opeens je tegenstander een tafel naast je te zien zitten bij het diner, amper tien minuten nadat je met hem hebt geanalyseerd. Maar het betekent ook dat vrienden snel gemaakt zijn. Na de tweede ronde dineerde ik met de Duitse clan en daarna werd ik uitgenodigd voor een drankje bij hen op de kamer. We toonden elkaar enkele eindspelstudies terwijl we genoten van andere petites combinaisons, zoals ‘MarCola’.

Ik ontmoette ook Omar uit Egypte die in Reykjavik (!) woont nadat hij een IJslandse schone aan de haak had geslagen. Dit klinkt een beetje als Kevin Spraggett uit Canada die in Portugal woont nadat hij met een Portugese dame trouwde. En daar heb je het: veel schakers hier hebben veel gereisd, van toernooi naar toernooi, hebben veel mensen ontmoet en sommigen kwamen op een dag hun liefde tegen. Deze vier maanden beleef ik ook het leven van een reizende schaker en ik begin een beetje te voelen hoe het is.

Zo ziet elk toernooi er een beetje hetzelfde uit, waar je ook komt. De grootste groep spelers, laten we zeggen onder de 2100, verliest in de eerste twee ronden en ze spelen daarna hun eigen toernooi. Als ze niet aan zet zijn wandelen ze rond en bewonderen ze de kanonnen op de hoge borden. Dan is er de groep spelers zoals ikzelf, ergens tussen de 2100 en 2400, die hun uiterste best doen om beter te worden en heel soms erin slagen een remise uit het vuur te slepen tegen een titelhouder. Dan heb je de sterke lokale spelers, van wie er meestal eentje in vorm is en een van de buitenlandse grootmeesters verslaat, om vervolgens in de voorlaatste ronde tegen een andere in te storten. En dan zijn er natuurlijk de grote jongens, een kleine groep van voornamelijk buitenlandse grootmeesters die uiteindelijk de enigen zijn die echt om de eerste prijs vechten. Het zijn de professionals en voor hen is het gewoon hard werken.

Een van deze spelers in Salou is Vladimir Epishin. Een bijzondere persoonlijkheid. Vrij groot, sterk als een beer en de hele dag door rokend. Velen vermoeden dat zijn koffer vol zit met sigaretten waardoor er geen ruimte is voor extra kleding. De Russische grootmeester is vrij berucht in Nederland voor zijn, laten we het schaaktechnisch benaderen, dubieuze manoeuvres. Tijdens de partij is hij vaak erg nerveus en hij kijkt zijn tegenstander na vrijwel elke zet aan. Een keer, in een Nederlands toernooi, overdreef hij nogal met het afleiden van zijn tegenstander. In tijdnood besloot hij hem onder tafel te schoppen.

Het toernooi in Salou is nog maar drie rondes jong en iedereen spreekt al over Epishin. In ronde 2 wist hij een stelling met een pion meer niet te winnen van de speler over wie ik het al heb gehad, die hier voor de vierde keer meedoet. Michael Tscharotschkin, een 2200-jongen uit Duitsland, wist het toreneindspel tot remise te verdedigen. Zijn beloning? Epishin noemde hem na de partij hardop, en niet minder dan vijf keer, em>Schwein.

Later die avond kwam Michael erachter dat de Russische GM zijn Duitse scheldwoorden beter kent dan de regels van het schaakspel. De partij was begonnen met de Keres Verdediging (1.d4 d5 2.c4 Lf5 3.cxd5 Lxb1 4.Da4+ c6 5.Txb1 Dxd5) en later, nadat Tb1-a1 was gespeeld, had Epishin lang gerokeerd!

Chessbase en Fritz kunnen de partij niet naspelen maar de software van DGT geen moeite met illegale zetten.

In de derde ronde verloor Epishin zelfs, van de sterke lokale speler Victor Vehi Bach, en meteen na de partij schreeuwde de GM dat hij het toernooi zou verlaten omdat er hardop werd gepraat door het publiek. Nou moet ik toegeven dat hij hierin niet geheel ongelijk heeft. De toernooizaal is vrij luidruchtig. Men praat de hele tijd en maakt ook veel lawaai net buiten de zaal, wat ook afleidt aangezien de deur vaak open gaat.

Later kalmeerde Epishin wat en besloot hij verder te spelen maar het was te veel toen hij zijn Duitse opponent van de dag ervoor tegenkwam. De remise van gisteren is natuurlijk de reden dat ik vandaag heb verloren, moet Epishin gedacht hebben, en hij ging achter Tscharotschkin staan en blies tweemaal de rook van zijn sigaret in Michaels nek. Toen een vriend van Michael tegen Epishin zei: “Wilt u daar mee stoppen,” ging de grootmeester voor hem staan en antwoordde: “What do you want, little guy?”

Ik hoop dat Epishin beter gaat schaken dit toernooi. Hij schijnt echt een toffe peer te zijn als hij heeft gewonnen.

Vladimir Epishin - Michael Tscharotschkin

Victor Vehi Bach - Vladimir Epishin

Victor Vehi Bach - Vladimir Epishin & publiek

Dominguez Renier Castellanos geeft op, Kevin Spraggett wint

Ana Matnadze - Hernandez Carmenate Holden

Sergey Fedorchuk - Sergey Kalinitschew

(Helaas ging mijn fotocamera stuk, een dag voordat ik vertrok. Daarom moet ik gebruikmaken van mijn mobieltje, waardoor het net lijkt alsof de foto’s uit de jaren zeventig komen. Gelukkig kan ik ook wat foto’s gebruiken van dhr. Rodriguez, die hier de elektronische borden doet.)

Speelzaal 1

Speelzaal 2

Speelzaal 3

Ik tegen Spraggett

En nog een[/lang_nl] [lang_en]As expected, there’s a very nice atmosphere here at the Salou tournament. Almost every player stays at the Hotel Negresco Princess, where the tournament is held, and enjoys full board. This means you have a good chance to meet your opponent sitting next to you having dinner, just ten minutes after you finished the post-mortem with him. But it also means that friends are made easily. After the second round I had dinner together with the German clan and afterwards I was invited for a drink in their room. Whe showed each other some endgame studies while enjoying other petites combinaisons like “MarCola”.

I also met Omar from Egypt who now lives in Reykjavik (!) after he married an Icelandic woman. This sounds a bit like Kevin Spraggett from Canada living in Portugal after he married a Portugese woman. And there you have it: many chess players here have been travelling a lot, playing a lot of tournaments, meeting lots of people and one day they found their love. These four months I am experiencing the life of a travelling chess professional and I think I’m starting to feel a bit how it’s like.

For one thing, every tournament is a bit similar, wherever you are. The biggest group of players, let’s say under 2100, gets beaten in the first two rounds and from then on play their own tournament. When they’re not to move they wander around and admire the top guns. Then there’s the group of players like myself, somewhere between 2100 and 2400, who are just trying very hard to get better in chess and occasionally manage to draw against a titled player. Then you have a few strong locals, usually one of them playing a great tournament and beating one of the foreign grandmasters but collapsing in the penultimate round against another one. And then of course there’s the big guys, a small group of mainly foreign grandmasters who are, at the end, the only ones who are really fighting for the first price. They’re the professionals and for most of them it’s just hard work.

One of these players in Salou is Vladimir Epishin. A special character. Quite big, as strong as a bear and smoking all day. Many assume that his suitcase is full of cigarettes leaving no room for extra clothes. The Russian grandmaster is quite infamous in Holland for his, let’s evaluate it in a chessy way, dubious manoeuvres. During play he’s often very nervous and looks at his opponent after almost every move. Once, in a Dutch tournament, he exaggerated a bit in his desire to distract his opponent. In timetrouble he decided to kick him under the table.

The tournament of Salou is only three rounds young and already everybody talks about the Epishin. In round 2 he couldn’t win a position with a pawn up against the player who I mentioned before, the one that’s playing here for the fourth time. Michael Tscharotschkin, a 2200 guy from Germany, managed to defend the rook ending to a draw. His reward? Epishin loudly called him Schwein (pig) no less than five times after the game.

Later that night Michael found out that the Russian GM knows better how to swear in German than he knows the rules of the game of chess. The game had started with the Keres Defence (1.d4 d5 2.c4 Bf5 3.cxd5 Bxb1 4.Qa4+ c6 5.Rxb1 Qxd5) and later on, after Rb1-a1 had been played, Epishin had castled queenside!

Chessbase and Fritz cannot replay the game but the DGT software has no problems with illegal moves.

In the third round Epishin even lost, to the strong local Victor Vehi Bach, and immediately after the game the GM shouted that he would leave the tournament because the audience was talking too loud. Now in this, I have to admit, he’s not completely wrong. The playin hall is quite noisy. People are talking and are also making a lot of noise right outside the hall, which is quite distracting too since the door is opened a lot.

Later Epishin calmed down a bit and decided to continue, but seeing his German opponent from the day before was too much. The draw of yesterday was of course the main reason that he had lost today, Epishin must have thought, and he walked behind Tscharotschkin and twice blew the smoke of his cigarette into Michael’s neck. When a friend of Michael’s said to Epishin: “Please, stop doing this,” the grandmaster walked in front of him and replied: “What do you want, little guy?”

I hope Epishin will manage to improve his chess during the tournament. He’s said to be a very nice bloke when he has won.

Vladimir Epishin - Michael Tscharotschkin

Victor Vehi Bach - Vladimir Epishin

Victor Vehi Bach - Vladimir Epishin & audience

Dominguez Renier Castellanos resigns, Kevin Spraggett wins

Ana Matnadze - Hernandez Carmenate Holden

Sergey Fedorchuk - Sergey Kalinitschew

(Unfortunately one day before I left Amsterdam, my digital photo camera was broken. Therefore I have to use my mobile phone, which results in photos that seem to have been made in the seventies. Fortunately Mr Rodriguez, who operates the electronical chess boards, made some photos that I could use as well.)

Playing hall 1

Playing hall 2

Playing hall 3

Me against Spraggett

And another one[/lang_en]